จากเอนทรี่ของวันที่ 5 พฤษภาคมที่ผ่านมา(ความรู้สึกดีๆที่เรียกว่ารัก) ตัวเองก็รู้สึกเหมือนกับว่าเริ่มๆจะหายดีจากที่ตัวเองเจ็บช้ำมาพอสมควรอ่ะนะ ก็คิดว่าเราลืมไปได้แล้ว ลืมไปได้หมดทุกอย่าง
แต่ว่าทำไม....เมื่อเจอเขากลับพบว่า ความรู้สึกกลับเหมือนเดิม... ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย แม้ว่าพยายามไม่คิดอะไรแล้ว แต่มันก็ทำไม่ได้... ยิ่งรู้สึกแรงกว่าเดิม ยิ่งทำใจไม่ได้ ยิ่งอยากคุยกับพี่เขามากกว่านี้ อยากกลับไปคุยกับเขาอีก
ก็รู้ๆอยู่นะ แล้วทำไมถึงอยากกลับไปเจ็บช้ำอีก ทำไมถึงยังอยากจะคุยกับเขา อยากติดต่อ.... ขนาดวันนี้พี่เขาออนเอ็มนะ เราก็เข้าไปทัก ในหัวไม่คิดไรเลย ทั้งว่างเปล่าทั้งขาวโพลน แต่ผลก็ออกมาตามที่คิด เป็นไปอย่างที่เรากลัวตลอดมา กับสิ่งที่เราไม่อยากเจอกับมันมากที่สุด.... ความเงียบที่กรีดแทงของพี่เขา...
เหมือนว่ากำลังถูกเขาตามหลอกหลอนอยู่ ทำยังไงก็ลืมไม่ได้ซักที ทำยังไงก็ไม่ยอมผ่านพ้นไป มีคนเข้ามามากมายนะ เราก็คุยๆเพื่อให้ลืมเขา แต่ตอนนี้รู้แล้วว่า... มันโง่มากกับการพยายามลืมใครสักคนด้วยการหันไปคุยกับคนอื่น เพื่อลืมเขา เป็นการโง่มากที่ไม่รู้มาก่อนว่า.... เขาไม่สนใจ
ความรักเอ๋ยความรัก... เจ้าทรมานใจข้าได้มากมายนัก แต่สิ่งที่ทรมานข้าได้มากกว่านั้น คือ การแสร้งทำของตัวข้า ที่สร้างความเท็จแก่ตนเองว่า... ข้าลืมเขาไปหมดใจแล้วแต่ความจริงแล้ว ตัวเขากลับเพิ่มพูนเจ้าในหัวใจข้าได้มากมายนัก เกินกว่าที่ข้าจะแบกรับความเจ็บปวดนั้นได้ แต่ข้ายังคงต้องแบกรับมันไว้ใช่ไหมข้านี่เอง...ที่เป็นคนเขลาที่สุด
สุดท้าย เราก็พบว่า...ทุกอย่างไม่ได้เปลี่ยนไปเลย.....
แม้ว่าจะเอ่ยลามันไป... กลับพอกพูนในใจมากขึ้นเรื่อยๆ จนมากเกินไป
แต่ก็ยังไม่อาจจะให้เขารับรู้ได้... แค่เขาเห็นแอดเดรสของบล็อกนี้ เขาก็รู้แล้วล่ะ ว่าเราหมายถึงใคร....
ผมได้แค่หวังว่า ถ้าพี่ได้เห็นบล็อกของผมแล้ว พี่คงจะไม่ทำตัวห่างเหินออกไปมากกว่านี้ ผมขอโทษ.... แต่ผมจะส่งมันให้พี่....หากพี่ต้องการจะห่างกันออกไปมากกว่านี้.... ผมเองก็ทำใจไว้แล้ว(ในระดับนึง)ล่ะครับ
